Passie voor Somaliland
Reis Somaliland
De minister van Gezondheid zei het al: de situatie in de oostelijke provincies (Sool en Sanaag) van Somaliland is zeer ernstig. Volgens cijfers van de VN heerst hier sinds een paar maanden officieel een hongersnood.
Dat was de reden voor de partnerorganisatie om juist daar projecten te starten. Er zijn haast geen andere organisaties actief in deze gebieden. Veel organisaties houden ervan om dichtbij vliegvelden en goede voorzieningen te zitten. Sool en Sanaag zijn voor hen veel te ver weg.
De reis vanuit Burao naar Sool duurt zo'n 5 uur. Er is een kortere weg, geasfalteerd en al. Maar die staat bekend om de militia's die daar actief zijn. De zwaar bewapende politie escorte die meerijdt om ons te beschermen draagt ons op een binnenweg te kiezen, dwars door de woestijn.
Amien is onze vertaler voor vandaag. Hij is een Somalilander maar heeft sinds zijn tweede jaar in Wales gewoond. Sinds kort is hij terug in zijn thuisland. Als ik hem tijdens onze woestijntocht vraag waarom hij is teruggekomen naar Somaliland, is zijn antwoord helder: ‘Ik wil meehelpen aan een betere toekomst voor mijn land.' En op mijn vraag wat zijn droom is voor Somaliland antwoordt hij: ‘Een land zonder armoede. Waar iedereen gelukkig kan zijn. Waar mensen leven met menselijke waardigheid.' Om dat te bereiken heeft Amien de luxe van Europa achter zich gelaten en is teruggekeerd naar zijn vaderland. De passie voor zijn land straalt van hem af.
Aan het begin van de avond komen we aan in het dorpje Gumburu Xangeyo. Hier is een mobiel team van de partner organisatie vorige week begonnen met voedseldistributie aan kinderen tot 5 jaar. Ook omliggende dorpen zijn onderdeel van het programma. In elk dorp wordt 1 keer per week voedsel uitgedeeld.
Gelukkig is het nog net vroeg genoeg om een bijeenkomst met de dorpschief te organiseren. Straks gaat de zon onder en gaat iedereen slapen. Er is nergens elektriciteit, dus zonsondergang betekent bedtijd. Net voor het zo ver is bespreken we het voedselprogramma met de chief. Hij zit op de grond terwijl hij de kralen van zijn gebedsketting een voor een door z'n handen laat gaan. Hij is heel blij met de voedselhulp die gegeven word, zegt hij. Maar het is niet genoeg. Er is in het dorp geen enkele medische zorg, zelfs geen apotheek. En een school is er ook niet. Er wonen zo'n 300 gezinnen hier, maar bijna niemand kan lezen en schrijven.
We vertellen dat we ons voor nu vooral richten op de ernstig ondervoede kinderen. Maar er zijn ook serieuze plannen om hier binnenkort een kliniek te starten. De chief knikt dankbaar. Dan klinkt de roep tot het avondgebed. Hij staat snel op en belooft morgen tijdens de distributie aanwezig te zijn. Om ervoor te zorgen dat alles ordelijk verloopt, zegt hij met een glimlach. Hij schudt ons de hand en loopt leunend op zijn stok richting de moskee van het dorp.